Het kan zomaar gebeuren, op een willekeurige maandag. Het tassenvirus slaat weer toe.
De dag begon op zich goed. Je stapte met je beste been uit bed, de koffie was lekker verkeerd en op je werk liep alles smooth. Maar tijdens je lunchpauze, bam!, was het gebeurd. Bespottelijk natuurlijk om zo overstuur te raken van een kleinood. Om je zo aan te stellen om iets zo vergankelijk als een tas. Maar je had de Marcello nog niet gezien op internet of je was verkocht. En is het niet zo dat alles wat Cartier maakt alleen maar méér waard wordt? Dat leer een leven lang meegaat en bruin of dieprood ieder seizoen een goede kleur is? De prijs van de Marcello is en blijft onuitspreekbaar, die verdring je dan ook. Maar het idee dat je hem op een speciale ‘Marcello sur Mésure’ avond van Cartier helemaal naar eigen wens kunt samenstellen, dat is op zich toch al onbetaalbaar?
En je hebt de hele zomer nog om te sparen...www.cartier.com
